Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Η άλλη πτυχή του μύθου - Ομηρικά Έπη αποκωδικοποίηση





Ο Όμηρος, ο πατέρας της παγκόσμιας ποίησης, που έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης, αλλά και πρότυπο μίμησης χιλιάδων μεταγενέστερων ποιητών, περιγράφει στο δεύτερο από τα έπη του, την «Οδύσσεια» ένα επεισόδιο που σίγουρα θα μας φανεί γνώριμο και παραπλήσιο στα σημερινά δρώμενα.
Ο λόγος για το επεισόδιο που παρατίθεται στις ραψωδίες ν έως ω της Οδύσσειας, από τη στιγμή δηλαδή που ο Οδυσσέας φτάνει μετά από 20 χρόνια πολέμων, ταλαιπωριών και περιπλανήσεων στην πολυπόθητη Ιθάκη μέχρι τη συνάντηση με την πιστή Πηνελόπη του και το τέλος του έργου.
Πιο συγκεκριμένα, όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει επιτέλους στη γενέτειρά του, όπως είναι φυσικό τον διακατέχει ο πόθος να δει την οικογένειά του που τόσο είχε νοσταλγήσει όλα αυτά τα χρόνια. Επιθυμεί  να πάρει πίσω τον κόσμο του, τον οποίο πληροφορείται πως λεηλατούσαν κάποιοι μνηστήρες που είχαν εγκατασταθεί στο παλάτι του και διεκδικούσαν παράλληλα τη γυναίκα και την περιουσία του.
Παρά την ακατάπαυστη του λαχτάρα, δεν αντιδρά παρορμητικά αλλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να δράσει. Έτσι διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την θεά Αθηνά, πηγαίνει στο παλάτι, ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις εξευτελιστικές προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να φέρει εις πέρας το σχέδιο του και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αναλωθεί σε μία στείρα αντιπαράθεση. Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς Αθηνάς, της θεάς που αντιπροσωπεύει τη νόηση, τη σοφία, την τέχνη της σκέψης και του πολέμου. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.
Όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που έπρεπε να αναμένει, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, η προστάτιδα θεά του τον επαναφέρει στην πραγματική του όψη και τότε είναι πανέτοιμος  να ξεσπάσει την οργή του πάνω σε αυτούς που τόσο άδικά κατασπατάλησαν το βιός του, κατέστρεφαν την πατρίδα του και ατίμαζαν την οικογένειά του.
Ο ισχυρότερος αντίπαλος του πολυμήχανου
Οδυσσέα είναι ο Αντίνοος
Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, πρόκειται για την αντι-νόηση, πρακτική ανάλογη με τη σημερινή, ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν και διαστρευλώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε να μας αποτρέπουν διαρκώς να σκεφτόμαστε καθαρά και να διατηρουμε τα μάτια και το μυαλό μας ορθάνοιχτα. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο Ευρύ-μαχος. Αυτός που μάχεται με εύρος, με κάθε μέσο, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο Αμφί-νομος έπειτα, αυτός που διαστρεβλώνει τον νόμο και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι όπου φυσάει ο άνεμος.
Ο Αγέ-λαος, αυτός που άγει και φέρει το λαό, τον παρασύρει με την βοήθεια του Αντίνοου. Που τον μετατρέπει σε κατευθυνόμενο!
Ο Όμηρος είχε μελετήσει σε βάθος κάθε όνομα που χρησιμοποίησε στα έργα του.
Όλα κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε.
Ο Αντίνοος ήταν ο πρώτος στόχος της φονικής βολής του Οδυσσέα και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον λαιμό, το όργανο της ομιλίας δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!

pigmi.gr

Η ζωή επιβιώνει χωρίς το ηλιακό φως κάτω από τους πάγους

Η ζωή όχι μόνο υπάρχει αλλά μπορεί και συντηρείται σε ενεργά οικοσυστήματα με πλούσια ποικιλότητα μέσα στο αφιλόξενο, ψυχρό και απολύτως σκοτεινό περιβάλλον των νερών που είναι κλεισμένα κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής. Αυτό αποδεικνύει η μελέτη των μικροοργανισμών στα δείγματα νερού από τη «σφραγισμένη» μέσα στον πάγο της Δυτικής Ανταρκτικής λίμνη Γουίλανς. Τα ευρήματα, τα οποία επιβεβαιώνουν για πρώτη φορά τις σχετικές θεωρίες των επιστημόνων, προσφέρουν νέα στοιχεία τόσο για τη μελέτη της ζωής στη Γη όσο και για τη διερεύνηση της ενδεχόμενης ύπαρξής της έξω από τον πλανήτη μας.
Τα μοναδικά αξιόπιστα δείγματα
Τα δείγματα νερού που ανέσυρε από τη Γουίλανς η αμερικανική αποστολή WISSARD (Whillans Ice Stream Subglacial Access Research Drilling) τον Ιανουάριο του 2013 ήταν τα πρώτα που ελήφθησαν από κάποια από τις πολλές λίμνες που είναι «θαμμένες» κάτω από τους πάγους της Ανταρτικής και προσέλκυσαν αμέσως τα φώτα της δημοσιότητας καθώς είχε διαπιστωθεί ότι περιείχαν μικρόβια.
Λίγο αργότερα είχε ακολουθήσει μια ανάλογη δειγματοληψία – και μια ανακοίνωση για «νέα μορφή ζωής« – από τη ρωσική αποστολή στην επίσης «κλεισμένη» από τον πάγο λίμνη Βοστόκ, όπως όμως αποδείχθηκε τα ρωσικά δείγματα είχαν επιμολυνθεί κατά την ανάσυρσή τους. Τα δείγματα της Γουίλανς παρέμειναν λοιπόν τα μόνα «καθαρά» και αξιόπιστα, γι’ αυτό και τα αποτελέσματα των μελετών που γίνονται σε αυτά αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την επιστημονική κοινότητα.
Πλούσια οικοσυστήματα

Η πρώτη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο τρέχον τεύχος της επιθεώρησης «Nature», δικαίωσε της προσδοκίες αφού δείχνει πώς η ζωή μπορεί να συντηρηθεί μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν έχει «δει» το φως του ήλιου εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Τα νερά της λίμνης Γουίλανς είναι πλούσια σε μικροβιακή ζωή, η οποία μάλιστα εμφανίζει εντυπωσιακή για τις αντίξοες συνθήκες ποικιλότητα.
Οι ερευνητές «μέτρησαν» 130.000 κύτταρα μικροοργανισμών ανά χιλιοστό του λίτρου νερού – πυκνότητα μιρκοβιακής ζωής αντίστοιχη με αυτή που συναντάται σε μγάλο μέρος των νερών στα βάθη των ωκεανών της Γης – και σχεδόν 4.000 είδη βακτηρίων και αρχαιοβακτηρίων – οικοσυστήματα πολύ πιο σύνθετα από ό,τι θα ανέμενε κάποιος σε ένα τόσο ακραίο και απομονωμένο περιβάλλον. Σύμφωνα με τις αναλύσεις η ζωή που εντοπίσθηκε στα δείγματα έχει επιβιώσει στη θαμμένη στους πάγους λίμνη τα τελευταία 120.000 (ή πιθανώς και 1 εκατομμύριο) έτη χωρίς καθόλου ενέργεια από τον ήλιο, βασιζόμενη μόνο σε ανόργανες ενώσεις.
Η πρώτη χειροπιαστή απόδειξη
Τα ευρήματα από τα δείγματα της λίμνης Γουίλανς προσφέρουν την πρώτη απόδειξη για την ύπαρξη ζωής μέσα στους πάγους της Ανταρκτικής. «Κατορθώσαμε να αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Ανταρκτική δεν είναι μια νεκρή ήπειρος» δήλωσε σε δελτίο Τύπου ο Τζον Πρίσκου από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Μοντάνα, επικεφαλής επιστήμονας της αποστολής WISSARD.
Από την πλευρά του ο Μπρεντ Κρίστνερ από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, κύριος συγγραφέας της μελέτης, πρόσθεσε: «Είναι η πρώτη χειροπιαστή απόδειξη ότι όχι μόνο υπάρχει ζωή αλλά και ενεργά οικοσυστήματα κάτω από το παγοκάλυμμα της Ανταρκτικής, κάτι το οποίο υποπτευόμαστε εδώ και δεκαετίες. Με αυτή τη μελέτη χτυπάμε πλέον το χέρι στο τραπέζι και λέμε “Ναι, είχαμε δίκιο”».
Ζωή χωρίς το φως του ήλιου
Η μεγάλη αξία της δουλειάς των αμερικανών επιστημόνων έγκειται ακριβώς σε αυτό το τελευταίο – όχι τόσο δηλαδή στο ότι επιβεβαίωσε την ύπαρξη ζωής σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον αλλά κυρίως στο ότι έδειξε πώς οι μικροοργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν εκεί χωρίς ενέργεια από το ηλιακό φως εκμεταλλευόμενοι τη χημεία της λίμνης και τα σωματίδια πετρωμάτων και ιζημάτων που υπάρχουν στο νερό της.
«Για να υπάρξει ένα οικοσύστημα θα πρέπει να τροφοδοτείται με ενέργεια» εξήγησε ο κ. Κρίστνερ στο BBC. «Στη μελέτη αυτή δείχνουμε μια δομή κοινωνίας η οποία μπορεί να εκμεταλλευθεί τις ενεργειακές πηγές που είναι διαθέσιμες. Και αυτές είναι ανόργανες ενώσεις όπως αυτές του αμμωνίου, του φωσφόρου ή του θείου. Η κίνηση του παγοκαλύμματος κονιορτοποιεί το έδαφος και σωματίδια από ανόργανα υλικά περνούν στο νερό όπου προσφέρονται για χημικές και βιολογικές διεργασίες».
Εκτός από τους βιολόγους και τους ειδικούς που μελετούν τον πάγο και τα υδρολογικά δίκτυά του τα ευρήματα έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό και από τους αστροφυσικούς, καθώς αφήνουν να διαφανεί ένα ενδεχόμενο για την ύπαρξη ανάλογων μορφών ζωής σε παγωμένους κόσμους όπως η Ευρώπη ή ο Εγκέλαδος (δορυφόροι αντίστοιχα του Δία και του Κρόνου) οι οποίοι φαίνονται να κρύβουν υγρό νερό κάτω από το στρώμα των πάγων τους.

tovima.gr

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Βρισκόμαστε στην απόμερη «γειτονιά» ενός τεράστιου σούπερ σμήνους γαλαξιών






 Οι αστρονόμοι έχουν πλέον μια καλύτερη εικόνα για τη «διεύθυνση» του Γαλαξία μας ή, αλλιώς, την ακριβή θέση του στο σύμπαν. Σύμφωνα με τις ανακαλύψεις τους, ο Γαλαξίας μας βρίσκεται σε μια απόμερη «γειτονιά» ενός τεράστιου σούπερ σμήνους γαλαξιών, άγνωστου μέχρι σήμερα, το οποίο πήρε το χαβανέζικο όνομα «Λανιακέα» (Απροσμέτρητος Ουρανός).
Η ονομασία δόθηκε προς τιμή των Πολυνήσιων πλοηγών που χρησιμοποιούσαν τις γνώσεις τους για τον ουρανό προκειμένου να διασχίζουν τον απέραντο Ειρηνικό Ωκεανό.

Σε όλο το ορατό Σύμπαν οι γαλαξίες τείνουν να συγκεντρώνονται σε ομάδες που ονομάζονται γαλαξιακά σμήνη, τα οποία με τη σειρά τους ομαδοποιούνται σε υπερσμήνη. Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι θεωρούν ότι ο Μίλκι Ουέι αποτελεί τμήμα του Υπερσμήνους της Παρθένου, με διάμετρο γύρω στα 110 εκατομμύρια έτη φωτός.

Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης «Nature», υποδεικνύει ότι το Υπερσμήνος της Παρθένου δεν είναι παρά μια μικρή γειτονιά στην αχανή έκταση του Λανιακέα, το οποίο έχει διάμετρο μισό δισεκατομμύρια έτη φωτός και συνολική μάζα 100 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου.

«Είναι σαν να ανακαλύπτουμε για πρώτη φορά ότι η πόλη όπου ζούμε είναι στην πραγματικότητα τμήμα μιας πολύ μεγαλύτερης χώρας που συνορεύει με άλλα κράτη» σχολιάζει ο Μπρεντ Τάλι του Πανεπιστημίου της Χαβάης στη Μανόα, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης.

Η χαρτογράφηση
Για να δημιουργήσουν της γαλαξιακής γειτονιάς μας οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια βάση δεδομένων με τις ταχύτητες 8.000 γαλαξιών (οι ταχύτητες υπολογίστηκαν μετά την αφαίρεση της επίδρασης της διαστολής του Σύμπαντος). Ένας αλγόριθμος που ανέπτυξε η ομάδα ανέλαβε στη συνέχεια να μεταφράσει τα δεδομένα αυτά σε έναν τρισδιάστατο χάρτη της κίνησης και της πυκνότητας των γαλαξιών.

Ο χάρτης ουσιαστικά δείχνει πώς οι γαλαξίες αλληλεπιδρούν μέσω της βαρύτητας, και οι ερευνητές προτείνουν ότι η μέθοδος που ακολούθησαν οδηγεί σε έναν νέο, πιο ακριβή ορισμό για το τι είναι ένα υπερσμήνος.  Μέσα στα όρια του υπερσμήνους, λέει ο νέος ορισμός, οι γαλαξίες κινούνται προς το εξωτερικό του, ενώ πέρα από τα όρια του υπερσμήνους οι γαλαξίες απομακρύνονται μεταξύ τους.

Οι ερευνητές παραδέχονται ωστόσο ότι η ακρίβεια του χάρτη μειώνεται με την αύξηση της απόστασης, και παραμένει ασαφές αν ο ορισμός που προτείνουν για τα υπερσμήνη γαλαξιών θα γίνει αποδεκτό από τους κοσμολόγους. Το όνομα Λανιακέα, αναφέρει ο Δρ Τάλι, τιμά τους Πολυνήσιους ναυτικούς που χρησιμοποιούσαν τα άστρα για να βρουν το δρόμο τους στον αχανή Ειρηνικό Ωκεανό.

kathimerini.gr

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Το ελικοειδές ελατήριο – Ο νόμος των νόμων της τοπολογίας του συμπαντικού κόσμου


Γράφει ο Γ. Θ. Χατζηθεοδώρου
Για τον καθορισμό της τοπολογίας του συμπαντικού κόσμου απαιτείται η κατανόηση μιας Φυσικής που ξεπερνά τα όρια της σημερινής μοντέρνας Φυσικής και μας περιγράφει την έννοια της γενετικής – ή μη κτίσης και την προέλευση όλων των αντικειμένων εκ του μηδενός και την κατάληξη αυτών στο μηδέν. Η Φυσική αυτή είναι ακόμη ανύπαρκτος.
Η σημερινή μοντέρνα Φυσική εργάζεται με στατιστικές τακτικότητες με την βοήθεια των οποίων γίνεται δυνατός ο υπολογισμός της πιθανότητας των παραγόντων της Φυσικής που οδηγούν μεν στον καθορισμό μιας τοπολογίας του συμπαντικού κόσμου, αυτή όμως έχει υποθετικό χαρακτήρα και η εικόνα της μπορεί ανά πασά στιγμήν να μεταβληθεί. Με την βοήθεια της σημερινής μοντέρνας Φυσικής και της κόρης αυτής, της Αστροφυσικής, γίνεται δυνατή μια σχετικά χρειαζόμενη και κατανοητή εικόνα της δημιουργίας του συμπαντικού κόσμου που μπορεί ανά πάσα στιγμή όμως να ανατραπεί.
Οι σχέσεις μεταξύ του συμπαντικού κόσμου και του γήινου πλανήτη, μεταξύ του συμπαντικού χάους και της συμπαντικής αρμονίας και την μοίρα των ανθρώπων του πλανήτη Γη, είναι στενά συνδεδεμένες. Πως είναι όμως ποτέ δυνατόν ο άνθρωπος να πληροφορηθεί περισσότερα πράγματα για τον συμπαντικό κόσμο όταν ο εγκέφαλος αυτού με όλες τις ελλιπείς και μη ολοκληρωμένες αισθήσεις του σώματος του και με ακατάλληλα αισθητήρια όργανα, είναι σε θέση να καταγράφει μόνο μερικά φαινόμενα από τις γενετικές κατασκευές του συμπαντικού κόσμου;
Η κλασική Φυσική την οποία διαισθάνεται ο άνθρωπος, διαφέρει από την Φυσική της σχετικότητας και αυτή από την Φυσική των στοιχειωδών τεμαχιδίων και αυτή πάλι από την κοσμολογική πραγματικότητα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος κατά την εξελικτική του πορεία εξελίχθει έτσι ώστε να μπορεί να βοηθά το ανθρώπινο σώμα σε ένα περιβάλλον και δη των διαστάσεων που λειτουργεί το σώμα αυτό. Η εξέλιξη ποτέ δεν προετοίμασε τον άνθρωπο για να προσανατολιστεί αυτός προς τον κόσμο των κβαντοτεμαχιδίων. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι σε θέση να κατανοεί χαοτικές καταστάσεις και Fractals και αυτά να τα επεξεργάζεται ορθολογικά σε μια πολύπλοκο αρχιτεκτονική του εγκεφάλου σαν μια μηχανή επεξεργασίας πληροφοριών. Για τον λογο αυτό υφίσταται η υπόνοια οτι ο συμπαντικός κόσμος όχι μόνο είναι παραδοξολογότερος απ’ οτι υποθέτουμε, αλλά παραδοξολογότερος και απ’ οτι εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να υποθέτουμε. Υπάρχουν πιθανώς στον σύμπαντα κόσμο πέραν την μαύρης ύλης, της μαύρης ενέργειας και των μαύρων τρυπών και άλλα πράγματα που καμία από τις όποιες σχολικές φιλοσοφίες ποτέ ονειρεύθηκε ή θα μπορούσε να ονειρευθεί.
Σε μια μαύρη τρύπα εξαφανίζεται χωρίς επανεμφάνιση μαζί με την ύλη και ο δεύτερος κύριος νομός της θερμοδυναμικής. Αυτός ως γνωστό διατυπώνει ότι οι περισσότερες φυσικές διαδικασίες είναι μη αναστρέψιμες και εμποδίζει την εντροπία ενός κλειστού φυσικού συστήματος κάποτε να μπορεί να μειώνεται. Αυτή συνήθως αυξάνεται ή παραμένει σταθερή. Σε αντίθεση, με τον πρώτο κύριο νόμο της θερμοδυναμικής παρατηρεί κάποιος σε ένα κλειστό φυσικό σύστημα, οτι η ενέργεια και συνεπώς η εντροπία, μειώνεται (1).
Κατά την συγχώνευση μαύρων τρυπών, ποτέ δεν μειώνεται η ολική επιφάνεια του ορίζοντα συμβαντος. Λόγω των κβαντικών μαινόμενων όταν μια μαύρη τρύπα συγκρούεται με ένα άστρο εκπέμπει αυθόρμητα θερμική ακτινοβολία, δηλαδή η μάζα της μαύρης τρύπας μειώνεται από την εκπομπή ενέργειας και συνεπώς συστέλλεται και η ολική επιφάνεια του ορίζοντα συμβαντος. Δια της εντροπίας της ελευθερωθείσης ακτινοβολίας η υποδοχή της εντροπίας της μαύρης τρύπας δεν αναπληρώνεται περισσότερο, δηλαδή ο γενικευμένος δεύτερος κύριος νόμος της θερμοδυναμικής δεν έχει κανένα πρόβλημα με την αυθόρμητη εκπομπή θερμικής ακτινοβολίας. Από αυτήν την θερμική ακτινοβολία γίνεται δυνατός ο υπολογισμός της σταθεράς αναλογικότητας μεταξύ της εντροπίας των μαύρων τρυπών και της επιφάνειας των οριζοντων συμβάντων αυτών.
Τα άστρα είναι οι πρόδρομοι των μαύρων τρυπών και παριστάνουν τα αποτελέσματα γένεσης αυτών. Στις γιγάντιες διαστάσεις του σύμπαντος κόσμου ή στις πολύ μεγάλες γεωιστορικές χρονικές περιόδους λαμβάνουν χώρα σύμβαντα που παρουσιάζονται στον μέσο κόσμο ως απίθανα είναι όμως πραγματικά και αναπόφευκτα. Στις μεγάλες κατασκευές του σύμπαντος κόσμου μεταφέρεται και επεξεργάζεται χωρίς καμία διακοπή φρέσκο υλικό κατασκευής από τις γύρω περιοχές, αποτελούμενο από το περιεχόμενο του έτσι ονομασθέντος «κενού χώρου», του «Αιθερα» των αρχαίων Ελλήνων, του «Quintessenz» και του «Ωκεανού Higgs» των νέων Αστροφυσικών. Ο κενός αυτός χώρος όπως και αν ονομάζεται, μπορεί να συγκριθεί με μια ήρεμη λίμνη μιας καλοκαιρινής νύχτας της οποίας η επιφάνεια κατσαρώνει, ενώ παντού αυτή φωτίζεται όπως φωτίζουν οι κωλοφωτιές (πυγολαμπίδες), από ζευγάρια ηλεκτρονίων και ποζιτρονίων. Βρίθει συνεπώς ο «κενός χώρος» από κβαντικές κυμάνσεις τεμαχιδίων που πλάθονται αυθόρμητα και αμέσως μετά εξαφανίζονται.
Η πραγματική τους όμως ύπαρξη αποδεικνύεται σε φυσικοχημικά πειράματα. Ο «κενός χώρος», ο «Αιθέρας», το «Quintessenz», o «Ωκεανός Higgs» είναι μια πολυαπασχολούμενη και φιλική περιοχή, γεμάτη με βαρυτική ενέργεια, η οποία αντικατοπτρίζει μια καθορισμένη μάζα. Το «Quintessenz», ο «Ωκεανος Higgs» είναι μια αόρατος κατάσταση, η οποία γεμίζει, αυτό που εμείς ως κενό χώρο αισθανόμαστε και που δεν είναι τίποτε άλλο ως η ενσάρκωση του πέμπτου στοιχείου των αρχαίων Ελλήνων, την έννοια που απωθήθηκε προ πολλού από τον Einstein. Ο «Μηχανισμός Higgs» δεν είναι τίποτε άλλο από μια ιδέα της κβαντικής θεωρίας, που στηρίζεται σε όλα τα βασικά κβαντοτεμαχίδια και είναι ταυτόχρονα κατά κάποιο τρόπο και αφηρημένος. Το πρότυπο μοντέλο της ύλης αποτελείται από έξι Κουαρκς, έξι Λεπτονια, πέντε γνωστά Βοζονια και ένα έκτο αιτηθέντα Βοζονιο, το «Βοζονιο Higgs», όπως και από τρεις από τις τέσσερεις δυνάμεις της φύσεως, δηλαδή από την ισχυρά και ασθενή πυρηνική και από την ηλεκτρομαγνητική δύναμη. Το μοντέλο αυτό δεν είναι μόνο ελλιπές είναι και αβοήθητο. Δεν περιέχει την βαρυτική δύναμη και δεν δίνει καμία εξήγηση για την έννοια της μάζας της ύλης. Ουδείς από τους Φυσικούς και Αστροφυσικούς των ημερών μας μπορεί να εξηγήσει γιατί το σύμπαν μας αποτελείται από κβαντοτεμαχιδια με χαρακτηριστικές μάζες και φορτώσεις. Γιατί π.χ. υπάρχουν τέσσερες φυσικές δυνάμεις και όχι πέντε ή μόνο τρεις και ίσως μόνο μια; Γιατί επιδρούν η ισχυρή – και ασθενής πυρηνική δύναμη μόνο σε μικροσκοπικό επίπεδο ενώ η βαρυτική και η ηλεκτρομαγνητική δύναμη είναι σε θέση να αναπτύσσουν την επίδραση τους χωρίς περιορισμούς;
Το σύμπαν φαίνεται να κατέχει και εξωτικά είδη τεμαχιδίων τα οποία δεν γνωρίζουμε αλλά φανταζόμαστε. Όλα τα είδη των γαλακτικών συστημάτων εντός του σύμπαντός μας δείχνουν μια διαφορά μεταξύ των παρατηρηθέντων και υπολογισθέντων (με τις εσωτερικές τους κινήσεις) μαζών. Η διαφορά αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογη στην χαρακτηριστική επιτάχυνση. Η επιτάχυνση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα μοντέλα της ορατής ύλης. Ενδείξεις νεότερου χρόνου μας οδηγούν στην υπόθεση ότι οι γαλαξίες του σύμπαντός μας παρατηρούμενοι από την Γη δεν απομακρύνονται μόνο και η ταχύτητα αυτής της απομάκρυνσης αυξάνεται συνεχώς. Αυτό αντιφάσκει στις προσδοκίες των Αστροφυσικών. Φαίνεται οτι το σύμπαν μας δεν είναι μόνο γεμάτο με μαύρη ύλη αλλά επίσης και με μαύρη ενέργεια (Ενέργεια του κενού χώρου).Όπως ήδη διατυπώθηκε ο κενός χώρος δεν είναι τόσο κενός διότι σε αυτόν υπάρχει και ύλη την οποίαν δεν γνωρίζουμε. Ετσι η κοσμολογική σταθερά και η εκτόπιση του «Αιθέρα» από τον Einstein, ήταν λανθασμένες επιλογές.
Στις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα δεν μπορούσαν να εξηγηθούν τα αποτελέσματα των πειραμάτων των Michelson και Morley με τα μέσα των μετρήσεων της σχετικής ταχύτητας του «Αιθέρα» ως προς την Γη και της ταχύτητας της ροής του νερού σε έναν ποταμό στον οποίο δυο πλοία στην ίδια απόσταση πλέουν. Ο Einstein προσπάθησε να βρει κάποια λύση και διατύπωσε την θεωρία της σχετικότητας που αποτελείται από την Γενική και την Ειδική. Η Γενική θεωρία της σχετικότητας είναι μια βαρυτική θεωρία, η οποία περιγράφει το πεδίο βαρύτητας για κάθε πηγή της ύλης και ενέργειας συν αυτής που είναι υποθηκευμένη στο πεδίο βαρύτητας και δη στο κάθε σύστημα αναφοράς. Ένα πεδίο είναι μια «Ομίχλη», μια «Μύρος» που διαπερνά τον χώρο! Ο «Μύρος» αυτός μπορεί να μεταδίδει μια δύναμη ή να περιγράφει την περιοχή και την ταχύτητα των κβαντοτεμαχιδίων. Το βαρυτικό πεδίο διατυπώνεται με την κυρτότητα του χώρου. Κατά την θεωρία αυτή ο χώρος είναι μια δυναμική ουσία, η οποία περιέχει Μαζοενέργεια και μπορεί να λαμβάνει τρία γεωμετρικά είδη από κυρτότητες. Αυτές όμως δεν μπορούν να γίνουν από τους ανθρώπους αντιληπτές παρά μονό με την βαρυτική έλξη και εκτροπή της ακτινοβολίας του φωτός. Μεταξύ της Αρχής, σταθερή ταχύτητα του φωτός και της σταθερή ταχύτητα του φωτός που αποκλειστικά παρατηρείται από έναν παρατηρητή σταθερά δεμένο με την πηγή του φωτός, ο Einstein επέλεξε την πρώτη δυνατότητα με το παράδοξο επιχείρημα, οτι η δυνατότητα αυτή είναι η πιο πιθανή διότι αυτή είναι για αυτούς που τρέχουν η πιο προτιμότερη επειδή ο χρόνος τους περιμένει. Και το φαινόμενο αυτό ονόμασεν «Διαστολή του Χρόνου». Κατά την δεύτερη δυνατότητα, δηλαδή για την σταθερή ταχύτητα του φωτός που αποκλειστικά παρατηρείται από έναν παρατηρητή σταθερά δεμένο με την πηγή του φωτός δεν υπάρχει στην φύση η «Διαστολή του Χρόνου». Η ύπαρξη του πέμπτου στοιχείου των αρχαίων Ελλήνων απερρίφθει μόνο και μόνο για να διατυπωθεί η κοσμολογική σταθερά με μεθόδους που κάθε άλλο παρά επιστημονικές μπορεί να χαρακτηρισθούν.
Τι είναι όμως ο Χρόνος;
Όλες οι βασικές εξισώσεις της Φυσικής που αναφέρονται στην αναστροφή του χρόνου είναι συμμετρικές εξισώσεις περιγραφής των φαινομένων που δεν είναι αναστρέψιμα. Τα φαινόμενα αυτά χαρακτηρίζονται ως παράδοξα. Ουδείς από τους επιστήμονες έως πρόσφατα δεν υποπτεύονταν ότι η υποδομή του χρόνου όπως αυτή μας παρουσιάζεται αλλά δεν είναι, κρύβεται στις ρίζες των παράδοξων φαινόμενων. Από τους αρχαίους Έλληνες ο Παρμενίδης αρνούνταν να αναγνωρίσει τον χρόνο σαν φυσική παράμετρο. Ο Πλάτωνας συνέδεσε τον μικροσκοπικό χρόνο με την κίνηση των παγκοσμίων σφαιρών. Αρχίζει με την παρατήρηση όλων των κινήσεων του συμβάντος. Το «Νυν» του Αριστοτέλη συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Συνδέει την παρατήρηση μιας μοναδικής κίνησης για να εννοιολοποιησει το «Νυν».
Ο χρόνος στην κλασική Φυσική θεωρείται υπαρκτός, ενώ στην Φυσική των Κβαντοτεμαχιδίων είναι αντικειμενικά ανύπαρκτος και μόνο υπαρκτός όταν είναι εκεί κάποιος παρατηρητής. Η Ιδέα του φυσικού χρόνου παριστάνει μιαν μαθηματική έννοια που χρησιμοποιείται από την θεωρία των τεμαχιδίων για να εξηγήσει την δημιουργία του χρόνου και του χώρου. Στις εξισώσεις της κβαντικής μηχανικής ο χρόνος είναι ανύπαρκτος. Στις εξισώσεις της κλασικής Φυσικής και του Einstein χρησιμοποιείται ένα μέγεθος του χρόνου για την περιγραφή της διαστολής του σύμπαντος. Η αναγνώριση του χρόνου ως φυσικό μέγεθος δημιούργησε στην κβαντομηχανική μια σειρά από παράδοξα ως π.χ, «η Γάτα του Schrödiger» και στην θεωρία της σχετικότητας την «χρονικη μηχανή», «ταξίδια στο παρελθόν» κ.α.
Ο Einstein στην κλασική του (και όχι στην κβαντική του) θεωρία, συνδέει τον πραγματικό χρόνο και τις τρεις διαστάσεις του χώρου σε ένα «χωροχρόνο» τεσσάρων διαστάσεων. Το βαρυτικό πεδίο διατυπώνεται με την κυρτότητα του χώρου. Επειδή ο φανταστικός χρόνος τέμνει κάθετα τον πραγματικό χρόνο, συμπεριφέρεται αυτός ως μια τέταρτη κατεύθυνση του χώρου. Ένας χωροχρόνος στον οποίον τα αποτελέσματα βρίσκονται στην γραμμή του χρόνου των φανταστικών αριθμών, ο χωροχονος αυτός ονομάζεται ευκλείδειος. Σε οτι αφορά την κβαντομηχανική ο φανταστικός χρόνος και ο ευκλείδειος χωροχρονος είναι εργαλεία για τον υπολογισμό των καθορισμένων σχέσεων του χωροχρονου με πραγματικούς αριθμούς. Στην ευκλείδειο Γεωμετρία το μήκος ενός ανύσματος στο σημείο με τις συντεταγμένες, είναι ανεξάρτητο από το σύστημα των συντεταγμένων. Μπορεί οι συντεταγμένες να περιστραφούν αλλά η απόσταση σε ένα οποιοδήποτε σημείο δεν αλλάζει ακόμη και εάν αλλάξουν οι συντεταγμένες. Οι γεωδαισικες καμπύλες του χωροχρονου δεν ταυτίζονται με τον χωροχρονο της κβαντομηχανικής. Οι Αστροφυσικοί προσπαθούν να ισοσκελίσουν τις αποκλίσεις με την μη ακόμη καθιερωθεισα έννοια της «κβαντοβαρυτητας».
Ως αποτέλεσμα των μέχρι τούδε ανασκοπήσεων μπορούν να διατυπωθούν τα εξής: Η ιστορία του σύμπαντος μας στον φανταστικό χρόνο υπηρξε μια σφαίρα με ελαφρώς επιπεδομενη περιοχή στον νότιο πόλο. Μια εντελώς κυκλική σφαίρα θα σήμαινε, οτι το σύμπαν μας θα διαστέλλονταν αιώνια. Η Γενικη θεωρία της σχετικότητας είναι μια καθαρά τοπική θεωρία και περιγράφει τις κυρτότητες του χώρου, δηλαδή την γεωμετρία ενός μικρού μέρους του χώρου με βάση την Μαζοενεργεια που ο χώρος αυτός περιέχει. Για τους λόγους αυτούς τόσο η Γενική θεωρία της σχετικότητας όσο και όλες οι μέχρι σήμερα κοσμολογικές παρατηρήσεις δεν είναι σε θέση να μας δείξουν πως το μικρό αυτό μέρος του χώρου μπορεί να μας οδηγήσει στην σύλληψη της ολικής τοπολογίας του συμπαντος, των συμπαντων ή του συμπαντικου κόσμου.
Τα παιχνίδια σκέψης για την ολοκληρωμένη τοπολογία του συμπαντικου κόσμου των γιγάντων του πνεύματος της προσωκρατικης αρχαίας Ελλάδος, έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Ο Πυθαγόρας π.χ. ήταν αυτός που μας αποκάλυψε την γεωμετρική και ενεργειακή δημιουργία του συμπαντικου κόσμου και το πως λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι τόσο κατά την δημιουργία όσο και για την διάλυση του κόσμου αυτού. Μας μίλησε για τους μαθηματικούς και όχι εμπειρικούς νόμους και μας έδωσε πληροφορίες για τις αποστάσεις των τροχιών των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος, μας μίλησε για την διαστολή του συμπαντος μας και την οποία υπολογισεν, μας μίλησε για ένα κλειστό συμπαν, για μαύρες τρύπες (στις οποίες τα πάντα περιστρέφονται γύρω από ένα κέντρο, γύρω από έναν άβυσσο του οποίου η βαρύτητα κρατεί ακόμη και το φως αιχμάλωτο), μας μίλησε για Φυσική των κβαντοτεμαχιδιων και μεγάλης Ενέργειας, μας μίλησε για ένα παλωμενο συμπαν και μας έδωσε την σπουδαία μελωδία της αρμονίας των ουράνιων συμπαντων, την οποία ο Δακογλου Ι. (2) στο βιβλίο του με τίτλο «Ο μυστικός κώδικας του Πυθαγόρα» ανελυσεν. Ο κώδικας αυτός βρίσκεται κρυμμένος στην υπερβατική εξίσωση «0+απειρο=1-Δημιουργός», στο κοσμικό μέτρο του τριπλού νόμου Κ και στον χρυσό αριθμό Φ =(τετραγωνική Ρίζα του 5+1)/2=1,61803… Το μεγάλο σχέδιο της αρμονίας των σφαιρών (συμπαντων) του Πυθαγόρα, μπορεί να προβληθεί γεωμετρικά και αναλυτικά με τους άξονες δημιουργίας και με την βοήθεια της Τετρακτυος και του ουράνιου κανναβεος.
Ο μαθητής του Πυθαγορα «Πετρων» (3) αξιολόγησε τον συμπατικον κόσμο με 183 συμπαντα όπως εις το Σχ. 1 παρίσταται. Τα συμπαντα είναι συντεταγμένα κατά σχήμα ισοπλεύρου τριγώνου, σε κάθε πλευρά του οποίου ήταν διανεμημένοι 60 συμπαντα και ανά ένα σε κάθε γωνία που συνέδεαν τα άλλα συμπαντα. Κατόπιν σαφών μαθηματικών υπολογισμών και βάση του 4ουμαθηματικού φυσικού νόμου της δημιουργίας, δηλαδή βάση της γεωμετρικής φθίνουσας προόδου με πρώτο όρο το (1/Φ στην 4) και λογο προόδου το (1/Φ στην 2) και τελευταίο ορο το (1/Φ στην 28), υπολογίζεται η ολική Μαζοενεργεια του συμπαντος μας σε ποσοστό 17,8%, ενώ από διάφορες μετρήσεις οι σημερινοί επιστήμονες αποτιμούν την μάζα του ολικού συμπαντος μας περίπου στο 10% του συνόλου της.
Σχ.2 – Τροχιες ελικοειδων Ελατηριωνν χωρις Αρχη και Τελος
Το ελικοειδες Ελατήριο (Σχ. 2) φαίνεται οτι παριστάνει τον νόμο των νόμων του συμπαντικου κόσμου. Αυτός κινείται στον χωροχρονο σε τροχιές που δεν έχουν ούτε αρχή αλλά και ούτε τέλος.
Σχ.3 – Η μηχανη λαναρισματος μαλλιου κατα τον Ηρακλειτο (4)
Τον συμπαντα κόσμο ο Ηράκλειτος τον βλέπει σαν μια μηχανή λαναρίσματος μαλλιού ή σαν ένα πιεστήριο (ιδε Σχ. 3). Μετά το κούρεμα των μαλλιών από τα πρόβατα αυτά επεξεργάζονται με μια χτένα έως οτου λάβουν την μορφή της μάλλινης μπαλας. Το υπόλοιπο των μαλλιών μεταφέρεται σε ένα πιεστήριο και επεξεργάζεται εκεί έως οτου δημιουργηθεί ένα πιλημα. Ο ελικοειδής κοχλίας του γναφειου περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του και ταυτόχρονα κινείται στην διεύθυνση του άξονα του. Η διαδρομή του κοχλία του γναφειου είναι ευθεία και λοξή (ελικοειδής). Με τον τρόπο αυτό (απ. 59) περιγράφει ο Ηράκλειτος την κοχλιοειδην, ελικοειδην (σπειροειδην) κίνηση του συμπαντος κόσμου (4, 5). Αυτός αποτελείται από υπάρχοντα άπειρα συμπαντα, τα οποία κινούνται χαοτικά σε περικλειόμενα σπειροειδή, όπως κινούνται οι ποταμοί από μπάλες, σαν ένα σύστημα σε επιμέρους σύστημα, όπως τα στοιχεία του μικρόκοσμου (Σχ. 4 και 5). Οι χαοτικές καταστάσεις
Σχ.4 – Τροχιες ελικοειδων ελατηριων (Fractals) χωρις Αρχη και Τελος
οφείλονται στους νόμους της μεταμόρφωσης. Τα επί μέρους συστήματα αποτελούνται από άπειρα επαναλαμβανόμενα και άπειρα μεγάλα και μικρά μορφήματα, δηλαδή σαν τολυπη μαλλιού ή σαν πιλημα ή σαν νομός του σπαγγοραμενου υπέροχο συμπαντικου κόσμου. Από το πιλημα (ενδοαστρικη σκόνη και αέριο) γέννιουνται συνεχώς στους σπειροειδείς βραχίονες των γαλαξιών ηλιακά συστήματα.
Τελειώνοντας θα αναφερθούν στο σημείο αυτό τέσσερεις επιστήμονες των ημερών μας που υποστηρίζουν την θεωρία ύπαρξης του συμπαντος κόσμου, δηλαδή του κόσμου με πληθώρα συμπαντα.
Εάν κάποτε οι άνθρωποι αποκτήσουν την τόσο επιθυμητή φυσική θεωρία των όλων θα αποδειχθεί, ότι τόσο ο Πυθαγόρας όσο και ο Ηράκλειτος είχαν δίκιο. Από τις κβαντικές ιδιότητες της ύλης θεωρείται, ότι κανένα σωματίδιο, τουλάχιστον υποπυρηνικο, δεν είναι στοιχειώδες ή πρωταρχικό, αλλά το καθένα περιέχει κάτι από την ταυτότητα όλων των άλλων. Η θεωρία αυτή της κβαντικης Φυσικής βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την ρήση του Ηρακλείτου: «ο συμπαντας κόσμος είναι ένα ενιαίο και αυτορρυθμιζόμενο σύστημα που λειτουργεί στο διηνεκές».
Κατά τον Susskind L. (6) είναι δυνατή η ύπαρξη πολλών συμπαντων που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, όπως οι φούσκες ενός αφρου και σχηματίζουν έναν μεγα συμπαντα κόσμο. Επίσης ο Rees M. (7) θεωρεί δυνατή την ύπαρξη πολλών παράλληλα ευρισκόμενων συμπαντων και τελείως ανεξάρτητα μεταξύ τους με το καθένα με δικούς του νόμους και σταθερές. Κατά τον Smolin L. (8) τα συμπαντα δημιουργούν θυγατρικά συμπαντα που ξεχωρίζουν με δικούς τους νόμους και σταθερές. Τα θυγατρικά συμπαντα δημιουργούνται στις μαύρες τρύπες και γέννιουνται από ένα μητρικό συμπαν. Ο παρατηρούμενος κόσμος του συμπαντος μας κατά την υπόθεση της Randal L.(9), είναι μόνο μια από πολλές νησίδες μέσα σε έναν πολλών διαστάσεων χώρο. Μόνο μερικά εκατοστά ποιο πέρα μπορούν να υπάρχουν συμπαντα που εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε, διότι είμαστε στην Γη αιχμάλωτοι των τριών διαστάσεων του χώρου.
——————————————-
Βιβλιογραφια
  1. Χατζηθεοδωρου Γ. «Τα πεδια μαχης των στρατιων του συμπαντος» Δαυλος αρ. 307, Νοεμβριος 2007, σ. 21429-21438
  2. Δακογλου Ι. «Ο μυστικος κωδικας του Πυθαγορα και η αποκρυπτογραφηση του» Τομοι 1, 2, 3, 4 και 5, Νεα Θεσις, Αθηνα 1999
  3. Πλατων «Τιμαιος 22c, 27c, e4b, 32d, 37c» Μεταφραση: F. Schleiermader και H. Müller Hamburg, Rowolf
  4. Καρμιραντσος Κ. «Το κοσμικο σχημα Scharma» Δαυλος αρ. 231, Μαρτιος 2001, σ. 14803-14809
  5. Αναλυτης Π. «Απο τυχαια γεγονοτα δημιουργηθηκε το ιδανικο σχεδιο του συμπαντος» Δαυλος αρ. 293, Ιουλιος-Αυγουστος 2006, σ. 20011-20015
  6. Susskind L. «The Cosmic Landscape, String Theorie and the Illusion of Intelligend Design» New York: Little, Bow 2006
  7. Rees M. «Just Six Numbers, Science Masters» Weidenfeld&Nicelson, London 1999
  8. 8.  Smolin L. «Warum gibt es die Welt? Die Evolution des Kosmos» München, Beck-Verlag 1999
  9. 9.  Randall L. «Verborgene Universen» S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main 2006
 Σχηματα
Σχ. 1:  Ο συμπαντας κοσμος κατα τον Πυθαγορα (2)
Σχ. 2:  Τροχιες ελικοειδων Ελατηριωνν χωρις Αρχη και Τέλος.
Σχ. 3:  Η μηχανη λαναρισματος μαλλιου κατα τον Ηρακλειτο (4)
Σχ. 4:  Τροχιες ελικοειδων ελατηριων (Fractals) χωρις Αρχη και Τελος (5) 
Σχ. 5:  Τροχιες ελικοειδων ελατηριων (Fractals) χωρις Αρχη και Τελος (9)

agonaskritis.gr

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Πόσο μεγάλο είναι το Σύμπαν ή πόσο σχετικό είναι τελικά

Πόσο μεγάλο είναι το Σύμπαν;
Η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μας έχουν βοηθήσει να προσδιορίσουμε με αρκετά μεγάλη ακρίβεια την ηλικία του Σύμπαντος το οποίο γεννήθηκε με μία Μεγάλη Έκρηξη πριν από περίπου 13.8 δισεκατομμύρια χρόνια.
Τον απόηχο από τη Μεγάλη Έκρηξη τον λαμβάνουμε ακόμη στη μορφή μιας ακτινοβολίας μικροκυμάτων. Το πόσο όμως μεγάλωσε το Σύμπαν στη διάρκεια της ζωής του είναι κάτι που παραμένει άγνωστο στους επιστήμονες αφού εξαρτάται από ένα πλήθος παραγόντων τους οποίους δε μπορούν ακόμη να προσδιορίσουν.
Καθώς το φως ταξιδεύει με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα στο Σύμπαν, γύρω από τον πλανήτη μας δημιουργείται μία νοητή σφαίρα με ακτίνα 13.8 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, η οποία αντιστοιχεί στο μέρος του Σύμπαντος που μπορούμε να παρατηρήσουμε.
Το Σύμπαν όμως είναι μεγαλύτερο από τη σφαίρα αυτή, ενώ διαρκώς μεγεθύνεται αφού γνωρίζουμε πως διαστέλλεται και μάλιστα με επιταχυνόμενο ρυθμό. Έτσι, ένα άστρο που βλέπουμε σήμερα στις παρυφές του παρατηρήσιμου Σύμπαντος (13.8 δις έτη φωτός μακριά μας) στην πραγματικότητα απέχει πολύ περισσότερο (46 δις έτη φωτός) εξαιτίας της διαστολής του Σύμπαντος η οποία μπορεί να μεταφραστεί και ως διαστολή των ίδιων των αποστάσεων μεταξύ των αντικειμένων. Καταλήγουμε έτσι σε ένα Σύμπαν που γνωρίζουμε πως έχει διάμετρο τουλάχιστον ίση με 92 δισεκατομμύρια έτη φωτός, αν και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είναι πολύ μεγαλύτερο.
Ένα ακόμη ερώτημα που σχετίζεται με τον προσδιορισμό του μεγέθους του Σύμπαντος είναι το σχήμα του. Από τη γεωμετρία του που μπορεί να είναι επίπεδη, κλειστή ή ανοικτή προκύπτουν τα αντίστοιχα σχήματα:  επίπεδο, σφαίρα ή ένας αρνητικά κυρτωμένος χώρος που μοιάζει με σέλλα.
Αν και το πιο απίθανο από τα παραπάνω σενάρια είναι ένα επίπεδο Σύμπαν, καθώς απαιτεί μία συγκεκριμένη σταθερά που ονομάζεται παράμετρος πυκνότητας Ω να έχει ακριβώς την τιμή 1, οι τελευταίες ενδείξεις από διαστημικές παρατηρήσεις (WMAP, Planck) υποδεικνύουν πως το Σύμπαν μας είναι μάλλον επίπεδο, με περιθώριο λάθους μόνο 0.4%.
Σχετικό με το σχήμα του Σύμπαντος είναι και το εάν είναι άπειρο ή πεπερασμένο καθώς ένα σφαιρικό Σύμπαν έχει πεπερασμένο μέγεθος (αλλά όχι όρια), ενώ ένα ανοικτό (αρνητικά κυρτωμένο) Σύμπαν είναι άπειρο. Για την ώρα αλλά και για το προσεχές μέλλον λοιπόν παραμένει ανοικτό ακόμη και το ερώτημα του αν θα καταφέρουμε ποτέ να προσδιορίσουμε το μέγεθος του Σύμπαντος και τη σχετική μας θέση μέσα σε αυτό.
naftemporiki.gr

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Ο Ερμής "Μετανάστης" ή Ο Απεσταλμένος των θεών;

«Μετανάστης» ο Ερμής;

Νέα μελέτη αναφέρει ότι δημιουργήθηκε έξω από το Ηλιακό Σύστημα
«Μετανάστης» ο Ερμής;
"Διαβάζοντας τα παρακάτω αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας σκέφτομαι πώς η μυθολογία - μυθιστορία  ίσως κάτι να γνώριζε για τον συγκεκριμένο πλανήτη και τον εμφάνιζε σαν το φτερωτό θεό και απεσταλμένο των Θεών"

Ο Ερμής κρύβει πολλά μυστήρια τα οποία οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να απαντήσουν. Η γεωλογία του είναι τόσο πολυεπίπεδη και σύνθετη δυσκολεύοντας τους ειδικούς να κατανοήσουν την δημιουργία και εξέλιξη του. Μια νέα μελέτη ρίχνει στο τραπέζι μια νέα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όσο και εντυπωσιακή θεωρία.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Brown στις ΗΠΑ μελέτησαν εικόνες υψηλής ανάλυσης που έχει στείλει το διαστημικό σκάφος Messenger που εξερευνά τον Ερμή. Επικέντρωσαν την προσοχή τους σε γεωλογικούς σχηματισμούς που δεν είναι προϊόν προσκρούσεων αστεροειδών ή άλλων διαστημικών σωμάτων στην επιφάνεια του Ερμή. Τα ευρήματα από τις παρατηρήσεις που έκαναν τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ερμής σχηματίστηκε έξω από το ηλιακό μας σύστημα και κάποια στιγμή εισήλθε σε αυτό και τελικά κατέληξε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Περισσότερο φως για τα μυστήρια του Ερμή αναμένεται να ρίξει η αποστολή BepiColombo που αποτελεί συνεργασία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και της Υπηρεσίας Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης (JAXA). Η αποστολή είναι προγραμματισμένη να ξεκινήσει το 2024.
 
tovima.gr

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Η Σελήνη έγινε πολύ αργότερα.... ΦΑΕΘΩΝ - ΠΡΟΣΕΛΛΗΝΕΣ μήπως πρέπει να τα ξαναδούμε;


Δείτε ένα εκπληκτικό βίντεο του σχηματισμού της Σελήνης ο οποίος σύμφωνα με τη νέα μελέτη έγινε αργότερα από όσο πιοστεύαμε μέχρι σήμερα

Λονδίνο 
Μια νέα μελέτη που βασίζεται στη μέτρηση ενός νέου μεγαλύτερης ακρίβειας γεωλογικό ρολογιού δείχνει ότι η Σελήνη είναι νεότερη από όσο πιστεύαμε. Σύμφωνα με τη νέα εκτίμηση ο φυσικός μας δορυφόρος σχηματίστηκε δεκάδες εκατομμύρια έτη αργότερα από την ημερομηνία που αναφέρει η κρατούσα θεωρία.
Η σύγκρουση
Όλα τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους οι επιστήμονες συγκλίνουν στην εκδοχή ότι η Σελήνη σχηματίστηκε όταν ένα διαστημικό σώμα με μέγεθος παρόμοιο με αυτό του Αρη έπεσε πάνω στη Γη. Η κολοσσιαία σύγκρουση με τη Θεία (όπως ονομάστηκε αυτό το σώμα) είχε ως αποτέλεσμα να εκτοξευτούν στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες υλικών μέρος των οποίων συγκολλήθηκαν δημιουργώντας τη Σελήνη. Το ηλιακό μας σύστημα εκτιμάται ότι δημιουργήθηκε πριν από 4.6 δισ. έτη. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι η τρομερή σύγκρουση από την οποία σχηματίστηκε η Σελήνη συνέβη 30-40 εκατομμύρια έτη μετά τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος.
Η νέα μελέτη
Μέχρι σήμερα οι μελέτες για τον σχηματισμό της Σελήνης βασίζονταν στη σύγκριση, ανάλυση και χρονολόγηση των πετρωμάτων της Γης και της Σελήνης. Διεθνής ερευνητική ομάδα αποφάσισε να ακολουθήσει μια διαφορετική μέθοδο δημιουργώντας στην ουσία ένα νέο γεωλογικό ρολόι. Οι ερευνητές σχεδίασαν μια σειρά από προσομοιώσεις (περίπου 250) οι οποίες παρουσίαζαν τη γέννηση και εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος. Οι προσομοιώσεις επικεντρώνονταν στις διαδικασίες σχηματισμού και εξέλιξης των βραχωδών πλανητών του ηλιακού μας συστήματος δηλαδή, του Ερμή, του Άρη, της Αφροδίτης και της Γης.
Οπως υποστηρίζουν οι ερευνητές οι προσομοιώσεις παρουσιάζουν με βαθμό ακρίβειας 99,9% όλες αυτές τις διεργασίες. Οι προσομοιώσεις αυτές δείχνουν ότι η Σελήνη σχηματίστηκε όχι 30-40 εκατομμύρια έτη μετά τη γέννηση του Ηλιακού Συστήματος αλλά 50-100 εκ. έτη αργότερα. Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

tovima.gr

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Το σμήνος των Πλειάδων

Καταπληκτική φωτογραφία του αστρικού σμήνους
Οι υπέροχες Πλειάδες
Η καταπληκτική εικόνα που κατέγραψε ο ερασιτέχνης αστρονόμος. Credit: (Chuck Manges)


Πενσιλβάνια 
Ο αμερικανός ερασιτέχνης αστρονόμος Τσακ Μάνγκις τράβηξε μια υπέροχη φωτογραφία των Πλειάδων. Οι Πλειάδες είναι  μία «ανοικτή συστροφή» αστέρων, δηλαδή ένα ανοικτό αστρικό σμήνος, που ανήκει στον αστερισμό του Ταύρου.
Από τους αστέρες του σμήνους των Πλειάδων, ορατοί με γυμνό μάτι είναι μόνο έξι ή οκτώ. Εχουν εντοπιστεί περί τα 800 άστρα που ανήκουν στο σμήνος ενώ πιστεύεται ότι ο αριθμός τους είναι μεγαλύτερος, ίσως και τριπλάσιος.
Οι λαμπρότεροι από αυτούς έλαβαν τα ονόματα των θυγατέρων του Άτλαντα και της Πλειόνης: Αλκυόνη, Μαία, Μερόπη, Ηλέκτρα, Πλειόνη, Κελαινώ, Ταϋγέτη και Στερόπη. Οι Πλειάδες απέχουν από τη Γη περίπου 400 έτη φωτός και, σύμφωνα με τους επιστήμονες, το σμήνος δημιουργήθηκε πριν από περίπου 100 εκ. έτη. Τα άστρα του σμήνους περιβάλλονται από διάχυτη κοσμική ύλη που αποκαλείται «νεφέλωμα των Πλειάδων».
tovima.gr

Επεξηγηματικό του φαινομένου των Ισημεριών και των Ηλιοστασίων.

Με την ευκαιρία της Εαρινής Ισημερίας την Πέμπτη, 20 Μαρτίου, το Ευγενίδειο Ίδρυμα μας απέστειλε το παρακάτω κείμενο του Διευθυντή του Πλανηταρίου κ. Διονύση Π. Σιμόπουλου επεξηγηματικό του φαινομένου των Ισημεριών και των Ηλιοστασίων.
Ισημερία - ΗλιοστάσιοΟ υπολογισμός του Έτους των 365,25 ημερών έγινε από την αρχαιότητα με την παρατήρηση της επίδρασης που έχει πάνω στην Γη η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, η επίδραση δηλαδή του κύκλου των εποχών! Είναι η επαναλαμβανόμενη παρέλαση της Άνοιξης, του Καλοκαιριού, του Φθινοπώρου και του Χειμώνα! Αν και η επανάληψη των εποχών βασίζεται στην κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο, εμείς δεν αισθανόμαστε την κίνηση αυτή. Τη βλέπουμε όμως να αντικαθρεφτίζεται στον ουρανό όπου, παρόλο που ο Ήλιος είναι ακίνητος, εμάς μας φαίνεται ότι κινείται, από τη Δύση προς την Ανατολή, λόγω ακριβώς της κίνησης της Γης πάνω στην τροχιά της.
Κάθε μέρα η Γη βρίσκεται σε διαφορετική θέση από αυτήν που βρισκόταν την προηγουμένη. Έτσι από κάθε νέα θέση αντικρίζουμε τον Ήλιο από διαφορετική γωνία.  Επειδή λοιπόν εμείς βλέπουμε τον Ήλιο από διαφορετική γωνία κάθε μέρα, μας φαίνεται ότι ο Ήλιος βρίσκεται μπροστά από διαφορετικά άστρα. Έτσι κάθε φορά που η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, μας φαίνεται ότι ήταν ο Ήλιος αυτός που συμπλήρωσε έναν κύκλο γύρω από τη Γη, πάνω στην εκλειπτική.  Η εκλειπτική δηλαδή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απεικόνιση, ή η προέκταση πάνω στην ουράνια σφαίρα, της γήινης τροχιάς γύρω από τον Ήλιο.
Αν παρατηρήσουμε την εκλειπτική και τη συγκρίνουμε με τον ουράνιο ισημερινό (την προέκταση δηλαδή του ισημερινού της Γης και την αποτύπωσή του πάνω στον ουράνιο θόλο) θα δούμε ότι οι δύο αυτοί κύκλοι δε συμπίπτουν, αλλά αντίθετα τέμνονται, σχηματίζοντας γωνία ίση με 23 μοίρες και 27 πρώτα λεπτά, λόγω της κλίσης που έχει ο άξονας της Γης σε σχέση με το επίπεδο που σχηματίζει η εκλειπτική.  Η γωνία αυτή ονομάζεται "λόξωση της εκλειπτικής", και τα δύο σημεία στα οποία τέμνονται οι δύο κύκλοι ονομάζονται "ισημερινά σημεία".
Στο πρώτο σημείο ο ουράνιος ισημερινός τέμνει την εκλειπτική εκεί όπου ο Ήλιος βρίσκεται στις 20-21 Μαρτίου.  Το σημείο αυτό ονομάζεται εαρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει η Άνοιξη. Εκ διαμέτρου αντίθετα η τομή γίνεται όταν ο Ήλιος βρίσκεται στις 22-23 Σεπτεμβρίου. Το σημείο αυτό ονομάζεται φθινοπωρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το Φθινόπωρο. Και στις δύο αυτές ημέρες, η νύχτα είναι ίση με την ημέρα, δηλαδή επί 12 ώρες ο Ήλιος βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα και επί 12 ώρες βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα, έχουμε δηλαδή ίση-μέρα: ισημερία.
Από το εαρινό ισημερινό σημείο και μετά, ο Ήλιος φαίνεται να σκαρφαλώνει όλο και πιο πάνω στο βόρειο ημισφαίριο του ουρανού.  Οι μέρες μεγαλώνουν, οι νύχτες μικραίνουν και ο καιρός γίνεται όλο και πιο θερμός.  Περίπου τρεις μήνες αργότερα, στις 22 Ιουνίου, ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής από το οποίο θα αρχίσει πλέον να κατέρχεται, «τρεπόμενος» και πάλι προς τον ισημερινό.  Το σημείο αυτό, στις 22 Ιουνίου, ονομάζεται θερινό τροπικό σημείο ή απλά θερινή τροπή, επειδή ο Ήλιος τρέπεται και πάλι προς τον ισημερινό, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το καλοκαίρι.  Επειδή μάλιστα για μερικές ημέρες πριν και μετά τη θερινή τροπή ο ήλιος φαίνεται να αργοστέκεται πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, το θερινό τροπικό σημείο ονομάζεται επίσης και θερινό ηλιοστάσιο.
Μετά τη θερινή τροπή, ο Ήλιος συνεχίζει να κατεβαίνει προς το Νότο, και στις 23 Σεπτεμβρίου φτάνει στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο, οπότε, όπως και στο εαρινό ισημερινό σημείο, έχουμε ίση μέρα και νύχτα:  ισημερία.  Αλλά η κάθοδος του Ήλιου συνεχίζεται, μέχρις ότου, στις 22 Δεκεμβρίου, φτάνει στο νοτιότερο σημείο της τροχιάς του που ονομάζεται χειμερινό τροπικό σημείο, ή απλά χειμερινή τροπή ή χειμερινό ηλιοστάσιο. Από την ημέρα αυτή αρχίζει ο Χειμώνας. Αλλά από κει κι  έπειτα ο Ήλιος σταματάει να κατέρχεται και ξαναρχίζει και πάλι να σκαρφαλώνει, κάθε μέρα όλο και πιο ψηλά.
Φυσικά σήμερα εμείς γνωρίζουμε ότι αιτία των εποχών του έτους είναι η κλίση των 23 1/2 μοιρών που έχει ο άξονας της Γης σε σχέση με το επίπεδο της τροχιάς της γύρω από τον Ήλιο. Πράγμα που αντικαθρεφτίζεται όπως είπαμε στον ουράνιο θόλο, με αποτέλεσμα η εκλειπτική να τέμνει τον ουράνιο ισημερινό με την ίδια γωνία των περίπου 23 1/2 μοιρών. Έτσι στη διάρκεια του Χειμώνα, οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν πάνω στο βόρειο ημισφαίριο της Γης με πλάγιο τρόπο, ενώ συμβαίνει το αντίθετο στο νότιο ημισφαίριο οπότε εκεί έχουν Καλοκαίρι. Στη διάρκεια της Άνοιξης ο Ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον ισημερινό της Γης, οπότε και τα δύο ημισφαίρια παίρνουν με τον ίδιο τρόπο της ζωογόνες ακτίνες του Ήλιου.
Στη διάρκεια του Καλοκαιριού ο Ήλιος ευνοεί το βόρειο ημισφαίριο, οι ακτίνες του πέφτουν πάνω μας περισσότερο κάθετα, και ενώ εμείς έχουμε Καλοκαίρι, στο νότιο ημισφαίριο έχουν Χειμώνα.  Τέλος, το Φθινόπωρο, ο Ήλιος βρίσκεται και πάλι πάνω από το γήινο ισημερινό, με ισομερή κατανομή της θερμότητας και στα δύο ημισφαίρια. Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι η περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο, και η κλίση των 23 1/2 μοιρών του άξονά της, είναι η αιτία της κυκλικής εναλλαγής των εποχών.
Οι εποχικές αυτές αλλαγές είχαν για τους αρχαίους τεράστια σημασία, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εμφάνιση της γεωργίας πριν από 10.000 περίπου χρόνια.  Γι' αυτό, και επειδή η σπορά, η συγκομιδή και οι άλλες γεωργικές ασχολίες εξαρτιόνταν από τις αλλαγές των εποχών, η διάρκεια ενός ηλιακού έτους έπρεπε να μετρηθεί επακριβώς. Δεν  είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους σαν θεός, μια που γι' αυτούς ο Ήλιος ήταν ο δημιουργός των εποχών του έτους και του κύκλου των φαινομένων και των εναλλαγών που σχετίζονται με αυτές: από τη σπορά ως τη βλάστηση και από την ανθοφορία ως τη συγκομιδή. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμασαν Ρα, Ατόν, ή Όσιρη, οι Βαβυλώνιοι τον αποκαλούσαν Σαμάχ, Βάαλ, Μαρδούκ ή Νεργκάλ, οι Ινδοί Βράχμα και Βισνού και οι Πέρσες Μίθρα. Για τους αρχαίους Έλληνες, κατά περιστάσεις, ήταν ο Δίας ή ο Πλούτων, ο Βάκχος, ο Διόνυσος, ή ο Φοίβος Απόλλων.
Ανεξάρτητα όμως από την ονομασία που του δόθηκε, όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί καθιέρωσαν προς τιμή του Ήλιου, περίφημες και πολλές γιορτές, ιδιαίτερα στις περιόδους των εναλλαγών από τη μια εποχή στην άλλη.  Οι μεγαλύτερες από τις γιορτές αυτές γίνονταν σε όλες τις χώρες και τις φυλές στην εποχή του χειμερινού ηλιοστάσιου, στις 25 Δεκεμβρίου. Ήταν η γιορτή της γέννησης του Ήλιου, και όχι αδικαιολόγητα. Γιατί όσο ο χειμώνας πλησίαζε και ο Ήλιος του μεσημεριού φαινόταν όλο και πιο χαμηλά στον ορίζοντα, τόσο και οι μέρες μίκραιναν και το κρύο αύξανε. Ήταν η σκληρή εποχή για τον άνθρωπο με τις πολύ μικρές ημέρες και τις ατέλειωτες νύχτες. Οι φροντίδες πολλαπλασιάζονταν, οι ανησυχίες αυξάνονταν και ένα αόριστο συναίσθημα φόβου καταλάμβανε τον αρχαίο άνθρωπο με τα ανύπαρκτα σχεδόν αμυντικά του μέσα και τις περιορισμένες πηγές διατροφής.
Γι' αυτό αναπέμπονταν προσευχές και ιερές παρακλήσεις, ανάβονταν φωτιές και προσφέρονταν θυσίες προς το θεό Ήλιο για να μη χαθεί οριστικά από τον ορίζοντα.  Και πράγματι: μετά από μικρό δισταγμό ο θεός….ενέδιδε!  Στο κατώτατο σημείο του, στον αστερισμό του Αιγόκερου, στις πύλες του Ήλιου όπως τον ονόμαζαν οι Χαλδαίοι, "άλλαζε" απόφαση, άρχιζε να σκαρφαλώνει και πάλι προς τα πάνω, και οι μέρες μεγάλωναν. Μια νέα τάξη πραγμάτων θα έμπαινε και πάλι, ωραία όπως και στα προηγούμενα χρόνια, οπότε η Γη θα ανθοφορούσε ξανά χάρη στις ζωογόνες ακτίνες του Ήλιου.  Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο το γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί γιόρταζαν ιδιαίτερα τις μέρες αυτές του χειμερινού ηλιοστασίου. Και αυτή την παράδοση των αρχαίων λαών συνέχισαν οι Έλληνες με τα Κρόνια, και ιδιαίτερα οι Ρωμαίοι με τα Σατουρνάλια και τα Βρουμάλια και την κεντρική γιορτή της 25ης Δεκεμβρίου "Dies Natalis Invicti", δηλαδή την "Ημέρα της Γέννησης του Αήττητου θεού Ήλιου".
Τις χειμωνιάτικες μέρες η φαινόμενη ημερήσια τροχιά του Ήλιου στον ουρανό βρίσκεται χαμηλά στον ορίζοντα. Οι μέρες είναι μικρές και οι νύχτες μεγάλες. Την άνοιξη ο Ήλιος ακολουθεί ψηλότερη τροχιά, και οι μέρες είναι ίσες σχεδόν με τις νύχτες. Το καλοκαίρι ο Ήλιος φτάνει στο ψηλότερο σημείο της βόρειας φαινόμενης τροχιάς του: οι μέρες είναι μεγάλες και οι νύχτες μικρές. Το φθινόπωρο, τέλος, η τροχιά του Ήλιου αρχίζει να ξανακατεβαίνει προς τον ορίζοντα όλο και πιο πολύ, με ίσες μέρες και νύχτες.  Και ο κύκλος των εποχών τελειώνει με τον Ήλιο και πάλι στο χειμερινό ηλιοστάσιο.
του Διονύση Π. Σιμόπουλου,
Διευθυντή του Πλανηταρίου

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Οι πρωτεϊνες δονούνται σαν χορδές οργάνου - Δόνηση της ύλης;

Μια νέα τεχνική οπτικής απεικόνισης επέτρεψε σε Αμερικανούς ερευνητές να αποκαλύψουν τη «συμφωνία της ζωής», καθώς οι δομικοί λίθοι του ανθρώπινου -και κάθε άλλου- οργανισμού, οι πρωτεΐνες, δονούνται με ποικίλους τρόπους, όπως οι χορδές ενός βιολιού.

Οι επιστήμονες υποπτεύονταν ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει, αλλά μέχρι τώρα δεν το είχαν δει καθαρά με τα μάτια τους. Το επίτευγμα ανοίγει τον δρόμο για να μελετηθούν με ένα εντελώς νέο τρόπο οι βασικές κυτταρικές διαδικασίες της ζωής.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Μπάφαλο και του Ερευνητικού Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουπτμαν-Γούντγουορντ, με επικεφαλής την καθηγήτρια φυσικής Αντρέα Μάρκελτς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", ανάπτυξαν μια νέα τεχνολογία μικροσκοπίου, που τους επέτρεψε να παρατηρήσουν με λεπτομέρεια τις δονήσεις της λυσοζύμης, μιας αντιβακτηριακής πρωτεΐνης που υπάρχει στο σώμα πολλών ζώων.

Οι δονήσεις στα πρωτεϊνικά μόρια -που έως τώρα πιστευόταν ότι γρήγορα σταματούν- στην πραγματικότητα διαρκούν «όπως η δόνηση μιας καμπάνας», σύμφωνα με τους ερευνητές.

Οι ανεπαίσθητες, αλλά διαρκείς, αυτές κινήσεις επιτρέπουν στις πρωτεΐνες να αλλάζουν σχήμα γρήγορα, πράγμα που τους διευκολύνει να προσδένονται σε άλλες πρωτεΐνες. Αυτή η διαδικασία είναι αναγκαία στον οργανισμό για να επιτελέσει τις διάφορες ζωτικές βιολογικές λειτουργίες του, όπως την απορρόφηση οξυγόνου, την επιδιόρθωση κυττάρων και την αντικατάσταση του ελαττωματικού DNA.

«Οι επιστήμονες προσπαθούν να καταγράψουν αυτές τις δονήσεις στις πρωτεΐνες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τη δεκαετία του '60», δήλωσε η Μαρκελτς και ανέφερε ότι η νέα μέθοδος απεικόνισης είναι «πιο εύκολη και γρήγορη» από οτιδήποτε σχετικό είχε επιχειρηθεί στο παρελθόν.

Οι πρωτεΐνες δονούνται στην ίδια συχνότητα με το φως που απορροφούν, κάτι ανάλογο με τα ποτήρια που δονούνται -και καμιά φορά σπάνε- όταν ένας τραγουδιστής στον ίδιο χώρο «πιάνει» ακριβώς την ίδια συχνότητα.

Τα ποτήρια του κρασιού δονούνται, επειδή απορροφούν την ενέργεια των ηχητικών κυμάτων και το σχήμα του κάθε ποτηριού καθορίζει ποιούς ακριβώς ήχους μπορεί να απορροφήσει. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι πρωτεΐνες, ανάλογα με το σχήμα και τη δομή τους, απορροφούν φως διαφορετικών συχνοτήτων και δονούνται ανάλογα.

Οι επιστήμονες εξέθεσαν δείγματα της πρωτεΐνης λυσοζύμης σε διαφορετικές συχνότητες φωτός και κατάφεραν να παρατηρήσουν τις δονήσεις του μορίου σε βάθος χρόνου. «Αν χτυπήσεις μια καμπάνα, δονείται για κάποια ώρα με ένα ήχο συγκεκριμένο για κάθε καμπάνα. Έτσι ακριβώς συμπεριφέρονται και οι πρωτεϊνες» δήλωσε η Μάρκελτς.

«Πολλοί επιστήμονες πίστευαν έως τώρα ότι η πρωτεϊνη είναι σαν ένα βρεγμένο σφουγγάρι μάλλον παρά σαν μια καμπάνα. Αν χτυπήσεις ένα σφουγγάρι, δεν παίρνεις κανένα διαρκή ήχο» πρόσθεσε.

«Το κυτταρικό σύστημα είναι απολύτως εκπληκτικό. Σκεφτείτε ένα κύτταρο σαν μια μικρή μηχανή που κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα: αισθάνεται, αναπαράγεται, διαβάζει και αντιγράφει το DNA - και προκειμένου να συμβούν όλα αυτά τα πράγματα, οι πρωτεϊνες πρέπει να δονούνται, ώστε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους» τόνισε η Αμερικανίδα επιστήμονας.

ΑΠΕ/ΜΠΕ, Παύλος Δρακόπουλος

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Oλογραφική φύση της πραγματικότητας

Το 1982 μια ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Παρισιού υπό την διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect, πραγματοποίησε ίσως το σπουδαιότερο πείραμα του 20.ου αιώνα. Οι παραπάνω ερευνητές ανακάλυψαν ότι υπό  κατάλληλες συνθήκες υποατομικά σωμάτια όπως τα ηλεκτρόνια, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία  με άλλα υποατομικά σωμάτια ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει τόσο αν πρόκειται για απόσταση 5 εκατοστών ή για απόσταση 100 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, ως να ήξερε κάθε ανεξάρτητο σωμάτιο ακριβώς τι κάνουν τα άλλα.
Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο  με δύο τρόπους  :  ή θεωρία του Einstein, που αποκλείει τη δυνατότητα επικοινωνίας με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, είναι λανθασμένη, ή μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχουν συνδέσεις που δεν έχουν μόνο τοπική σχέση μεταξύ των.
 Η συντριπτική πλειοψηφία των φυσικών  αρνείται την δυνατότητα ύπαρξης φαινομένων που εξελίσσονται με ταχύτητες μεγαλύτερης εκείνης του φωτός αλλά το πείραμα  που αναφέρεται προηγουμένως ανατρέπει το αξίωμα αυτό αποδεικνύοντας ότι μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχει δεσμός που δεν είναι τοπικού χαρακτήρα.
Ο διεθνούς φήμης Άγγλος φυσικός  David Bohn , του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, υποστήριζε ότι οι ανακάλυψη του Aspect συνεπιφέρει την μη ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας. Δηλαδή ότι το σύμπαν παρά την φαινομενική του  στερεότητα  στην πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο φαντασμαγορικό ολόγραμμα .                                                                                    
Για να αντιληφθούμε τον εκπληκτικό ισχυρισμό του Bohm ας δούμε για λίγο τι είναι ένα ολόγραμμα.
 Ένα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός Laser. Η τρισδιάστατη απεικόνιση  δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενδιαφέρον ενός ολογράμματος. Εάν το ολόγραμμα ενός αντικειμένου κοπεί στα δύο και ύστερα το φωτίσομε πάλι με φως Laser, ανακαλύπτομε ότι το κάθε μισό περιέχει ακόμη ολόκληρη την εικόνα του αντικειμένου.
Ακόμη, συνεχίζοντας να διαιρούμε τα δύο μισά θα δούμε ότι κάθε τεμάχιο από αυτά τα κομμάτια του φωτογραφικού φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια έκδοση μικρότερη μεν αλλά ανέπαφη του αντικειμένου. Σε αντίθεση με τις κοινές φωτογραφίες κάθε μέρος του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες του ακέραιου αρχικά ολογράμματος.
Σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας της η δυτική επιστήμη ενεργούσε με την προϋπόθεση ότι ο καλύτερος τρόπος για την κατανόηση ενός φυσικού φαινομένου, τόσο  αν επρόκειτο για ένα βάτραχο ή για ένα άτομο, είναι να το διαιρέσει  και να μελετήσει τα επί μέρους τεμάχια. Τα ολογράμματα μας λένε ότι μερικά φαινόμενα είναι δυνατόν να μην ακολουθούν αυτή την προσέγγιση. Ο Bohn  το αντιλήφθηκε, ανοίγοντας έτσι ένα δρόμο για την κατανόηση της θεωρίας του καθηγητή  Aspect.
Κατά τον καθηγητή Bohn ο λόγος για τον οποίο τα υποατομικά σωμάτια διατηρούν την επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει είναι το γεγονός ότι ο διαχωρισμός τους είναι μια ψευδαίσθηση. Ήταν πράγματι πεπεισμένος ότι, σε ένα πιο βαθύ επίπεδο πραγματικότητας, τα σωμάτια αυτά δεν είναι ίδιες οντότητες, αλλά προεκτάσεις  του αυτού δομικού « οργανισμού ».  Ο ίδιος αυτός καθηγητής εξηγούσε την άποψή του αυτή με το ακόλουθο εκλαϊκευμένο παράδειγμα. Ας φαντασθούμε ένα μικρό ενυδρείο μέσα στο οποίο κολυμπά ένα χρυσόψαρο.
Ας φαντασθούμε ότι το ενυδρείο αυτό δεν το βλέπουμε απ’ ευθείας αλλά με δύο τηλεκάμερες , η μία τοποθετημένη μετωπικά και η άλλη πλευρικά  σε σχέση με το ενυδρείο. 
Κοιτάζοντας τις δύο οθόνες τηλεοράσεως που δείχνουν το τι βλέπει η κάθε τηλεκάμερα  θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι τα χρυσόψαρα είναι δύο διαφορετικές οντότητες καθόσον οι δύο τηλεκάμερες  που βλέπουν το ίδιο χρυσόψαρο από διαφορετικές θέσεις θα μας δείχνουν δύο εικόνες διαφορετικές. Όμως συνεχίζοντας να παρατηρούμε τα  δύο ψάρια στο τέλος θα αντιληφθούμε ότι υπάρχει κάποιος δεσμός μεταξύ τους. Όταν γυρίζει το ένα και το άλλο θα κάνει το ίδιο , όταν κοιτάζει το ένα μπροστά του το άλλο θα κοιτάζει προς τα πλάγια. Αν δεν γνωρίζαμε τις συνθήκες λήψης αυτών των εικόνων θα πιστεύαμε  ότι τα δυο ψάρια είναι συνεννοημένα μεταξύ τους και ότι υπάρχει κάποιος δεσμός που τα ενώνει νοητικά, άμεσα και κατά μυστηριώδη τρόπο. 
Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματίων δείχνει ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας του οποίου δεν είμαστε ενήμεροι, ότι υπάρχει μια διάσταση πέραν εκείνης μέσα στην οποία ζούμε.
Τα υποατομικά σωμάτια , που αποτελούν το όλον από τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέχρι τα άστρα, τους γαλαξίες και το σύμπαν ολόκληρο, μας φαίνονται χωρισμένα μεταξύ τους επειδή εμείς βλέπουμε μόνο  ένα μέρος της πραγματικότητάς των , αυτά δεν είναι μέρη χωριστά του όλου αλλά όψεις τεμαχίων μιας βαθύτερης και βασικής ενότητας που προκύπτει τελικά εξ ίσου ολογραφική και αδιαίρετη .
Εφόσον κάθε πράγμα στην φυσική πραγματικότητα αποτελείται από αυτές τις « εικόνες » , προκύπτει ότι το σύμπαν είναι μια προβολή ενός ολογράμματος.
Η κοσμική αποθήκη.
Εκτός από την ψευδαισθητική του φύση, αυτό το σύμπαν θα είχε και άλλες καταπληκτικές  ιδιότητες.
Εφόσον ο διαχωρισμός μεταξύ των υποατομικών σωματίων είναι μόνο φαινομενικός, αυτό σημαίνει ότι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα τα πράγματα είναι απείρως συνδεδεμένα. Τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου του άνθρακα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι συνδεδεμένα με τα υποατομικά σωμάτια που αποτελούν ένα κουνούπι που πετά, ένα καρχαρία που κολυμπά, μια καρδιά που κτυπά και κάθε άστρο που λάμπει στον ουρανό.
Διάβασα σε κάποιο άρθρο, δεν θυμάμαι πού, ότι σε ένα εργαστήριο έγινε το ακόλουθο πείραμα : σε ένα μικρό πυρίμαχο διαφανές δοχείο με νερό τοποθέτησαν μια γαρίδα ζωντανή. Στα φύλλα και στα κλαδιά ενός καλλωπιστικού φυλλόδενδρου που βρισκόταν μέσα στο εργαστήριο, τοποθέτησαν αισθητήρες που παρακολουθούσαν την λειτουργία του οργανισμού του. Στη συνέχεια τοποθέτησαν το πυρίμαχο δοχείο που περιείχε τη ζωντανή γαρίδα πάνω από τη φλόγα ενός λύχνου Bunsen αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία ψησίματος της γαρίδας. Όταν η γαρίδα έπαψε να ζει τα καταγραφικά μηχανήματα της λειτουργίας του φυλλόδεντρου κατέγραψαν μια ευθεία γραμμή δείχνοντας έτσι ότι το φυλλόδεντρο, τη στιγμή που έπαψε να ζει  ένας άλλος οργανισμός, το “ αισθάνθηκε ” έντονα.
 Όλα διαποτίζουν τα πάντα. Παρ’ όλο του ότι η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να  κατατάξει, να  ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα, κάθε υποδιαίρεση προκύπτει αναγκαστικά τεχνητή και όλη η φύση  δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα απέραντο αδιάλειπτο και συνεχές δίχτυ.
Σε ένα ολογραφικό σύμπαν ακόμη  ο χρόνος  και ο χώρος δεν θα αποτελούσαν πλέον θεμελιακές αρχές. Έννοιες όπως ο τόπος  συντρίβονται ,  αφανίζονται αναφερόμενες σε ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν είναι χωρισμένο από το υπόλοιπο, επομένως και ο χρόνος αλλά και ο τρισδιάστατος χώρος  ( όπως οι εικόνες του χρυσόψαρου στις δύο οθόνες ) θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απλές προβολές ενός συστήματος που είναι ακόμη πιο σύνθετο.
Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα δεν είναι άλλο παρά ένα είδος υπέρ-ολογραφήματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν συγχρόνως.   
Κάποτε όταν η τεχνολογία μας δώσει τα κατάλληλα όργανα θα μπορούμε να οδηγούμαστε σ’ εκείνο το επίπεδο πραγματικότητας ώστε να βλέπομε  σκηνές από το παρελθόν μας που από καιρό έχουμε ξεχάσει.
Τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει το υπέρ - ολογράφημα παραμένει μια ερώτηση χωρίς απάντηση. Υποθετικά, δεχόμενοι ότι αυτό υπάρχει, θα μπορούσε να περιέχει κάθε υποατομικό σωμάτιο που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρξει και ακόμη κάθε δυνατή μορφή της ύλης και της ενέργειας, από τις νιφάδες του χιονιού μέχρι τα άστρα  και τους γαλαξίες , από τις φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμα (γ) .Πρέπει να το φαντασθούμε ως μια απέραντη κοσμική αποθήκη του όλου εκείνου που υπάρχει.
Αν είναι αλήθεια ότι το σύμπαν είναι συγκροτημένο σύμφωνα με ολογραφικές αρχές προκύπτει ότι και το σύμπαν έχει  ιδιότητες μη τοπικού χαρακτήρα και επομένως κάθε σωμάτιο που υπάρχει περιέχει μέσα του την εικόνα του όλου. Επομένως όλες οι εκδηλώσεις της ζωής προέρχονται από μια μοναδική πηγή αιτιότητας που περιέχει κάθε άτομο στο σύμπαν. Από τα υποατομικά σωμάτια μέχρι του γαλαξίες γίγαντες, όλα είναι συγχρόνως απειροστικό μέρος της ολότητας του όλου.

Ο νευροφυσιολόγος, Karl Pribram, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Stanford, ερευνώντας τις λειτουργίες του εγκεφάλου, πείσθηκε για την ολογραφική φύση της πραγματικότητας. Πολυάριθμες μελέτες απέδειξαν ότι οι αναμνήσεις οριοθετούνται σε καθορισμένες ζώνες του εγκεφάλου. Από τα σχετικά πειράματα κανένα δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος μηχανισμός έκανε δυνατή τη διατήρηση των αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, μέχρι που ο Pribram εφάρμοσε σ΄ αυτήν την έρευνα τις αρχές της ολογραφίας. Ο καθηγητής Pribram υποστηρίζει ότι οι αναμνήσεις δεν αποθηκεύονται στους νευρώνες ή σε μικρές ομάδες των νευρώνων αλλά στη σχηματογραφία των νευρικών ερεθισμών που διασταυρώνονται και διαπερνούν όλο τον εγκέφαλο, όπως ακριβώς η σχηματογραφία των ακτίνων Laser που διασταυρώνονται και διαπερνούν σε όλη την επιφάνεια του τμήματος του φωτογραφικού φιλμ που περιέχει την ολογραφική εικόνα.

Επομένως ο εγκέφαλος λειτουργεί ως ένα ολόγραμμα και η θεωρία του Pribram θα μπορούσε να εξηγήσει πως ο εγκέφαλος κατορθώνει να αποθηκεύει μια τόσο μεγάλη ποσότητα αναμνήσεων και δεδομένων σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος κατά τους ειδικούς μπορεί να αποθηκεύσει περίπου 10 δισεκατομμύρια πληροφοριών κατά τη διάρκεια μιας μέσης ζωής, που ισοδυναμούν περίπου με 8 εκδόσεις μιας μεγάλης εγκυκλοπαίδειας.

Ακόμη, τα ολογράμματα έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να απομνημονεύουν, πράγματι αλλάζοντας απλώς τη γωνία με την οποία οι δύο ακτίνες Laser βλέπουν ένα φωτογραφικό φιλμ, μπορεί να αποθηκευθούν εκατομμύρια πληροφοριών σε ένα μόνο κυβικό εκατοστό χώρου.

Οι ανατολικές θρησκείες και φιλοσοφίες υποστηρίζουν ότι ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση.holographic-universe-1

Εμείς οι ίδιοι νομίζομε ότι είμαστε φυσικές οντότητες που κινούνται σε ένα φυσικό κόσμο, αλλά αυτό είναι καθαρή ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα είμαστε ένα είδος δεκτών που κολυμπούν σε μια απέραντη πολύχρωμη θάλασσα συχνοτήτων και αυτό που δεχόμαστε το μετασχηματίζομε μαγικά σε φυσική πραγματικότητα σε ένα από τα δισεκατομμύρια κόσμων που υπάρχουν στο υπέρ – ολογράφημα.

Η επαναστατική αυτή έννοια της πραγματικότητας πήρε το όνομα των Ελληνικών λέξεων «ολογραφικό παράδειγμα» που αν και πολλοί επιστήμονες την δέχτηκαν με σκεπτικισμό, ενθουσίασε πολλούς άλλους. Μια μικρή ομάδα επιστημόνων, που συνεχώς αυξάνεται, είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται για το πιο φροντισμένο μοντέλο της πραγματικότητας στο οποίο έφτασε μέχρι τώρα η επιστήμη.

Αν ο νους είναι πραγματικά μέρος μιας συνέχειας (continuum), ενός λαβυρίνθου που συνδέεται όχι μόνο με κάθε άλλο νου που υπήρξε ή που υπάρχει, αλλά και με κάθε άτομο, οργανισμό ή ζώνη στην απεραντοσύνη του χώρου και με τον ίδιο τον χρόνο, το γεγονός ότι ο νους αυτός μπορεί να κάνει επιδρομές σ’ αυτό το λαβύρινθο και να μας επιτρέπει να πειραματιζόμαστε σε εξωσωματικές εμπειρίες , δεν φαίνεται πλέον τόσο παράξενο


kairatos.com.gr

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......